GEZOCHT: voormalig bankmedewerkers afdeling bijzonder beheer en/of zakelijke financieringen die (indien gewenst anoniem) hun ervaringen en visie met de stichting willen delen. U kunt contact met ons opnemen via het contactformulier of info@bankenboeven.nl

SNS Bank ontneemt hardwerkende fruithandelaar zijn leven

SNS Bank ontneemt hardwerkende fruithandelaar zijn leven
Type
particulier
Datum
20 nov 2014
Bank
(vestiging )
Aangever

Wim Hendriks, inmiddels 64 jaar, slaapt en leeft in zijn auto. Zijn gezin is uiteengevallen, zijn opgebouwde handel is niet meer zijn eigendom, een van zijn bedrijfspanden is door de SNS bank geliquideerd en in zijn zelf gebouwde huis en bedrijfshal, nog steeds zijn eigendom, wordt hem ten onrechte de toegang geweigerd. Hij is zakelijk en persoonlijk failliet. Dit alles door voornamelijk het foutief handelen van de SNS bank in 2008, gevolgd door 6 jaar kat- & muisspelletjes van bank en later de curator. De grootste fout van fruithandelaar Wim Hendriks was het vertrouwen in de SNS bank die vervolgens met de heer T.K. als bankboef al zijn bezittingen verkwanselde en hem zijn leven ontneemt. De bank die wij met zijn allen middels staatssteun in het leven houden ontneemt het haar klanten.
 
“Met Hendriks fruit zie je er jonger uit”
 
Fruithandelaar Wim Henriks, half Arnhem kent hem als een joviale en open man. Voor iedereen staat hij klaar. Met grappen en een bulderende lach verkoopt hij zijn fruit. Voor iedereen heeft hij een goed woord en meer. De lokale verenigingen kennen hem van sponsoring en daadwerkelijke hulp van inzet en middelen. Oude mensen werden jaarlijks verrast met kerstpakketten. In verzorgingstehuizen waar hij zijn fruit verkoopt wordt reikhalzend naar zijn komst uitgekeken, want Wim heeft voor iedereen aandacht. Als het Fruithandel Hendriks goed gaat, dan gaat het goed met de gemeenschap, zo kopte De Telegraaf samenvattend in een artikel over deze flamboyante man en zijn sociale rol in Arnhem.

Inmiddels heeft het leven zich tegen Wim gekeerd. Hij heeft zwaar suikerziekte, verloor zijn huis, gezin en bedrijfspanden. Nu slaapt en leeft hij in zijn auto en is in een persoonlijk faillissement gedreven. Zakenvrienden en zijn familie staan achter hem. Bij hen kan hij altijd terecht. Want de manier waarop Fruithandelaar Wim Hendriks in problemen is gekomen, kan ons allemaal gebeuren. Hij heeft geen roekeloze beslissingen genomen, had voldoende reserves en een gematigd uitgavenpatroon. De enige fout die hij maakte was het vertrouwen in zijn bank; de SNS bank in zijn geval. Voor Wim Hendriks was een afspraak heilig. Voor de SNS bank blijkbaar niet.

Vanaf zijn 14e werkt Wim Hendriks. Gewoon harde lichamelijke arbeid en omdat zijn hersens lekker meedraaiden begon hij op zijn 18e voor zichzelf. Eerst heel klein, een handel in groente en fruit. Van ’s-ochtends vroeg tot ’s-avonds laat werkte hij, een leven lang. Niet als last maar omdat hij werken heerlijk vindt. Hij houdt van fruit en van mensen. Dus wat is er leuker dan mensen lekker gezond fruit verkopen.
Wim bouwde er een mooi bedrijf mee op en had ook nog tijd voor zijn vrouw en kinderen. Dol was hij op zijn gezin. Het huis dat hij in Elden (gemeente Arnhem) bouwde was zijn grote trots. Daarnaast had hij nog 2 panden in bezit. En daarmee begon in 2008 de ellende. Door het faillissement van een huurder ontstond grote schade, faillissementen van klanten volgden waardoor Hendriks nog meer geld miste. Daarnaast werd er ook nog eens een keer ingebroken op een moment dat er veel geld in de kluis lag.

Hendriks is er echter de man niet naar om zich te laten kisten. Besluitvaardig zette hij in samenspraak met de SNS bank 1 van zijn panden te koop. Bij de SNS bank was inmiddels besloten om de heer R. v/d B. van de afdeling Bijzonder Beheer in te zetten op deze klant. Met v/d B. werd afgesproken dat de helft van de opbrengst van het pand zou worden gebruikt om ontstane schulden bij andere schuldeisers af te betalen. De andere helft zou Hendriks gebruiken om zijn betalingsachterstanden bij de bank in te halen en de bij het pand behorende hypotheek af te lossen. Alle liquiditeitsproblemen zouden zijn opgelost en de business kon gewoon (winstgevend als altijd) door.

Maar helaas. De afspraken werden niet schriftelijk vastgelegd, of althans zo onduidelijk vastgelegd dat de bank daar klaarblijkelijk een escape mogelijkheid in zag. En zodra het bedrag van de verkoop bij de SNS binnenkwam oordeelde R. v/d B. dat het beter was om naast de aflossing van de hypotheek tevens de rekening courant tussen Hendriks en de bank in te lossen. Risico’s met rekening courant en andere bedrijfsmatige kredieten wilde men niet meer lopen. En daarmee was het faillissement van het bijna 40 jaar florerende fruitbedrijf getekend. Althans, dat dacht de bank. Want Wim Hendriks bleek gesneden uit weerbaar vruchtenbomenhout en rees op uit de door de bank veroorzaakte puinhoop. Zonder krediet en met onbetaalde schuldeisers was hij nog steeds in staat om zijn bedrijf voort te zetten. Wel schoot er soms een hypotheekbetaling bij in. Niet helemaal, maar later betalen kwam voor. Immers, zo dacht Hendriks, als er een tekort aan contanten is, dan liever eerst de leveranciers betalen die mij geholpen hebben door het accepteren van uitstel van betaling. Zij gaan boven betaling aan een onbetrouwbare bank die met haar actie de overige crediteuren al zwaar had benadeeld.
Intussen rekende de bank tot wel 17 % rente en kosten over de te laat binnenkomende betalingen van Hendriks. Vijf jaar wist Hendriks het schip drijvende te houden. Hij werkte nog harder dan daarvoor. En dat eiste zijn tol, hij kreeg suikerziekte. Door alle zorgen sloeg de ziekte ongemeen hard toe. Bij tijden kon Hendriks er slecht door denken. Maar hij ging door. Zelfs toen de SNS bank hem meer en meer bedreigde dacht hij dat de bank hem hielp door hem een volmacht te laten tekenen. Later begreep hij dat hij daarmee toestemming had gegeven aan de bank om zijn huis te mogen verkopen.
Wim Hendriks is een harde werker en intelligente zakenman maar van juridische trucjes en achterbaks handelen wist hij toen nog niets. Wim Hendriks vertrouwde nog steeds op de bank als instituut. In een periode waarin suikerziekte zijn hoge tol eiste en Hendriks volgens zijn specialist niet tot handelen in staat was, liet de bank hem een volmacht ondertekenen. Wim Hendriks zocht de schuld bij zichzelf en hulp bij een advocaat.

De advocaat tekende meteen bezwaar aan tegen ondertekening van de volmacht en de omstandigheden waaronder dat was gebeurd. Ook gaf hij aan  dat opzegging van financiering onrechtmatig was. Maar banken beschikken over indrukwekkende juridische afdelingen, gespecialiseerd in dit soort problematiek waarmee zij immers dagelijks te maken hebben. De door Wim aangezochte advocaten kostten veel geld, de dossiers en rechtsgang kostte hem uiteindelijk zijn huwelijk en thuis.

Uiteindelijk wendt Hendriks zich tot de Stichting Krediet Verdriet. Zijn (bijna naamgenoot) Jelle Hendrickx weet de veiling van Wims woning te voorkomen. Hij treedt op als bemiddelaar en loopt bij de SNS tegen een muur van onwil aan om tot een constructieve oplossing te komen.

“Wat SNS-klant Wim Hendriks uiteindelijk de das omdoet zijn de door zowel de SNS bank als de curator gemaakte fouten op cruciale momenten. Fouten die vervolgens iedere keer voor rekening komen van Hendriks,” geeft Jelle van de Stichting Krediet Verdriet aan. Zo doet een buurvrouw een riant en bindend bod op het huis van Wim Hendriks. De buurvrouw kan daarvoor een bankgarantie overleggen. Curator, mevrouw Mr. A.M. besluit echter om niet op het bod in te gaan en kiest voor het bod van € 1.000(!) meer van een lege BV (TBT Netherlands BV), met een Amerikaanse bestuurder en een aandelen kapitaal van maar liefst € 50. Aan de eis van het stellen van een bankgarantie of het storten van 10% van de koopprijs als waarborgsom voor 25 november 2013 is door TBT Netherlands BV  nooit voldaan. De curator maakt het blijkbaar niet zoveel uit en onderneemt daarop geen actie. Wel meent zij een procedure te moeten opstarten om Hendriks en de doorgestarte onderneming uit het huis en de bedrijfshal te krijgen. Weer zit Hendriks met een enorme schade en zonder inkomen terwijl hij zelfs nog een gebruiksvergoeding voor het pand heeft aangeboden. Vervolgens blijkt TBT Netherlands BV niet te kunnen afnemen. Het pand staat nu al ruim een jaar leeg en is enorm verloederd. Niemand neemt de verantwoording. Van vergoeding van geleden schade is geen sprake. Beide partijen blijven over Wim Hendriks heen walsen en zetten hem zelfs, voorafgaand aan de niet doorgegane verkoop, ten onrechte uit zijn huis.  Het pand staat leeg, er zitten kogelschoten in de ramen, de tuin is volledig overwoekerd en over de heg kan niemand meer heen kijken. De sloten op de deuren zijn vervangen zodat Wim Hendriks zijn huis niet kan betreden, wat overigens nog wel op zijn naam staat en waartoe hem de toegang volledig wordt geweigerd.

De Stichting Krediet Verdriet zit intussen niet stil en heeft een financier gevonden waardoor de zoon van Wim Hendriks het huis kan kopen. Uit overleg tussen partijen wordt een overnameprijs bepaald. Maar op het moment dat blijkt dat Hendriks jr. dat bedrag kan betalen komt SNS-man T.K. met een nieuw konijn uit de hoed. Er zou inmiddels een andere koper zijn die een substantieel hoger bod heeft afgegeven. Het aanvankelijk neergelegde minimumbedrag door Hendriks jr. moet met een ton worden verhoogd. Van exclusiviteit tijdens de onderhandelingen geen spoor voor Hendriks, sterker nog de bank meende actief mensen te moeten gaan benaderen om biedingen te verkrijgen om Hendriks vooral niet terug in zijn huis te krijgen. Uiteindelijk ketsen ook deze biedingen af. Liever dan het bod aan te nemen van Hendriks jr. brengen de curator en bank het huis nu ter veiling en verkopen het desnoods voor minder. De SNS bank is zich zeer wel bewust van dit feit en neemt dus bewust een potentieel verlies voor haar rekening. De curator weigert dit uitvoerig besproken risico op te nemen in het gespreksverslag naar aanleiding van het gesprek dat partijen ter zake hadden in oktober 2014.

Saillant detail is dat Hendriks jr. zijn bod nog heeft verhoogd met de gevraagde extra ton, echter op voorwaarde dat de SNS bank dit in de vorm van een uitgestelde betaling zou accepteren. De heer T.K. kwam daarbij met het voorstel dat SNS daartoe bereid zou zijn, echter kende de lening dan een looptijd van slechts 2 jaar toe. De maandlasten voor Hendriks jr. zouden hiermee tot ruim € 7.000,-- per maand bedragen. Volstrekt onacceptabel en onredelijk natuurlijk! De curator weet het nog fraaier samen te vatten, volgens haar zou de ton reeds binnen 1 jaar moeten worden afbetaal; hetgeen resulteert in maandlasten van ruim € 10.000,-- per maand!

Waarom, zo vragen Stichting Krediet Verdriet en Wim Hendriks alsmede Hendriks jr. zich af, lopen we aan tegen deze totale onwil? En hoe is het mogelijk dat in een land als Nederland onrecht zo welig kan tieren? Hoe is het mogelijk dat een waardevol en gerespecteerd burger alles wordt ontnomen waar een leven lang hard voor gewerkt is? En tenslotte hoe is het mogelijk dat banken deze macht hebben gekregen, houden en deze zelfs gesubsidieerd door de overheid mogen uitoefenen? In dit geval zijn R. v/d B. en T.K. de beulen en hebben zij hebben tientallen collega’s met eenzelfde mores. Worden er nu honderden mensen in eenzelfde houdgreep genomen als Wim Hendriks?

WORDT VERVOLGD....

De stichting verneemt graag van mensen met soortgelijke ervaringen.